Australia 2010 travel blog


Het was niet bepaald de beste nachtrust die ik al heb gehad aan deze kant van de wereld. Ik ben aldus wel extreem vroeg (zelfs voor mijn doen) terug op de baan, laat Hobart City voor wat het is en breng een bezoekje aan Mount Wellington “om de hoek”. De gebeurtenissen in Europa ten tijde van de Australische exploratie hebben blijkbaar menig ontdekker geinspireeerd bij het benoemen van wat ze vonden. Gisteren de Nelson Falls (euh ja das duidelijk he die zijn genoemd naar die keren van da standbeeld op Trafalgar Square in Londen), hier was dan weer Sir Arthur Wellesley de inspiratie. Het getuigd allessins van meer verbeelding dan de schaamteloos gekopieerde “Ipswich-en”, “Dovers” of de ontelbare “new-*” nederzettingen: New Italy, New Norfolk, Newport (en ga zo maar door) met als topper in de categorie vindingrijkheid: Newtown.

Om 0630 begin ik aan de beklimming, euh met de wagen. Onderweg stop ik hier en daar om wat uit te waaien en van het uitzicht te genieten. Amai, hier is veel wind. Wat gaat dat zijn op de top. Eens boven parkeer ik de auto en stap uit. En ik stap weer in... tijd om wat extra kleding boven te halen precies. De buff, de muts, de fleece en de regenjas gaan over het thermisch ondergoed en het hemd. Ah, beter zo. Ik heb de idee dat zowel de Yaris als ik elk moment van grond gaan worden geblazen. Had ik al vermeld dat er hier veel wind is? Windsnelheden hier op 1270m hoogte van 160 km/u zijn geen uitzondering, rukwinden gaan tot 200 km/u. Na een wandeling over de bergtop en nadat ik voldoende fotografsch bewijs heb verzameld van het feit dat ik hier geweest ben, ben ik voldoende uitgewaaid om de reis verder te zetten.

Na een bezoek aan Pirates Bay, Tasman Blowhole, Devils Lookout, Devils Kitchen en een rondritje door Tasman Peninsula in het uiterste zuidoosten van Tassie gaat de rit verder langs de oostkust via de Tasman Highway.

Wanneer ik het ministadje Orford uitrijd zie ik in m’n spiegel rood/blauwe zwaailichten... Een politie landcuiser met veel toeters en bellen. Ai, ai. Ik zet mezelf aan de kant en besluit om wat de onwetende toerist uit te hangen. Blijkt dat je hier maar 60 km/u mag rijden en ik reed 91 volgens meneer de flik zijn machien. Niet zo best dus. Normaal win je hiermee een boete van 450$ en worden er 4 punten van je rijbewijs afgetrokken (das 4 van de 12), zoals ik al zei: das ni zo best. De anders wel sympathieke arm-der-wet-vertegenwoordiger kan de overtreding met 1 euh graad naar beneden halen. Wat de man gelukkig doet. In die (lagere) categorie overtredingen is hij in de mogelijkheid de boete om te zetten in een waarschuwing. Wat de man ook doet, ik vind hem sylmpathieker en sympathieker... Nu mocht ik 4 km/u sneller hebben gereden dan zat ik in een hogere categorie overtredingen en zou dit anders ijn afgelopen. Amai, beetje geluk af en toe mag ook wel he. Ik neem afscheid van meneer de flik en zet de tocht verder, nu toch wel met iets meer aandacht voor de verkeersborden...

Om 0345 houd ik halt aan Spiky Beach, kwestie van de benen even te strekken alvorens de laatste 80 km af te leggen naar Coles Bay waar ik plan te overnachten.

Het is (alweer) donker wanneer ik arriveer aan het Coles Bay Caravan Park, ik zet in de duisternis m’n tent op, zooi wat noodles, lees wat en kruip tegen 0800 in de slaapzak.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |