Australia 2010 travel blog


Opstaan 0600 om 0700 beginnen we eraan. Geen probleem, naar goede gewoonte ben ik al een uur op. Ik trek m’n splinternieuwe Jackaroo plunje aan en ben er kaar voor. Tien minuten later sta ik achterin de ute (van utility vehicle, ne pick up met nen open “werk” bak, foto volgt) van “Old” Joe in een gigantische wei zover je kan zien. We drijven de koeien met de ute en te voet van de weide de weg op, de weg tussen de 2 huizen. Ik positioneer mezelf ter hoogte van de huizen, de koeien mogen tot hier langs de weg grazen en rondlummelen. Mijn jobke bestaat erin ervoor te zorgen dat ze niet verder komen dan hier. Easy as can be, hell no! De weg en de stukken erlangs zijn hier zo’n meter of 17 breed, bomen erlangs, langs de ene kant (achter draad) een aantal gigantische stieren en er rijden af en toe ook nog auto’s op deze weg. Het gaat goed tot er een auto passeert en 2 uit de kluiten gewassen stieren besluiten een robbertje te vechten. Daar gaan de koeien... richting de hoofdstraat. Joe rijd me door de kudde totdat ik er weer voor ben, over een 30-tal minuten komt de rest aflossen. Uhu. Er zijn dan misschien geen vechtende stieren hier de weg is hier wel nog wat breder en er staan meer bomen her en der langs. Koeien kunnen daar makkelijk tussendoor, ikke ni. Net wanneer de situatie weer penibel dreigt te worden komt de oudste van Joe’s honden out of nowhere ter hulp gesneld. Indrukwekken, ik ken dat beest nog geen dag, ken geen van de aangeleerde commando’s maar na 10 minuten drijven we koeien alsof we nooit anders gedaan hebben.

Wat later arriveert de rest en ga ik euh voormiddag pauze nemen, “Smokow” zoals dat dan heet. After smokow wacht Joe, de oudere (het lijken wel Vlaamse primitieven zo), me op en zadelen we paarden op. De zadels houden het midden tussen de Engelse en de Western uitvoering. Teugels zijn 2 afzonderlijke stukken touw, zo’n duim dik. Aanpassen aldus.

Om Rooney, m’n paard, vooruit (of achteruit of welke richting dan ook) te krijgen moet ik hem zowat verot schoppen. Alle “hunlpen” zijn uitvergrote versies van diegene die ik “gewoon” ben. Maar... ik zit op een paard in the bush, goed zo. Jammer genoeg geen foto hiervan, nog arrangeren deze week. Het is nu eenmaal zo goed als onmogelijk constant met een canon rond te moet ik moet sleuren, er moet hier gewerkt worden. Het wordt zelfs nog beter, in plaats van een toerke door de wei te maken zoals hij met de dames heeft gedaan gaan we de koeien terugdrijven naar de weide waar ze vandaan komen zo’n dikke km verderop.

Vee drijven of tegenhouden te paard is al een pak makkelijker. Er zijn nu ook een stuk of 3 honden komen helpen en dit scheelt ook wel wat.

Ik zit op een paard in de bush en drijf vee, zeer goed.

Tegen middag zijn de koeien waar we ze willen en gaan we terug voor lunch. Lunchbreak is 1 uur.

Na de middag gooien we ne nest spades en crowbars in de ute en gaan we fencen. Met crowbars bedoelen ze geen koevoet zoals we dat properly vertalen maar zware metalen staven met een “platte punt” aan de ene kant en een “kop” aan de andere, zo’n 1,60 tot 1,8 m lang en ik gok tussen de 5 en 12 kg.

We gaan gaten graven waar we achteraf houten palen (stukken boom) in placeren die later de omheining zullen vormen rond een stukje weide ter grootte van Aarschot City. Gaten graven aldus, ongeveer 20 op 40 en zo’n 80 cm diep. Graven is afwisselend met de schup en de crowbar. Ah ja en het is zo’n 30°. Tussendoor halen we nog de schors van de palen en sleuren we deze naar de verse gaten. De palen gaan erin en de gaten worden opgevuld. Big Joe’s ( zo houden ze ze blijkbaar uit mekaar, BIG Joe is vader) metsersoog zorgt ervoor dat alles perfect uitgelijnd is. Net voor ik doodga aan gat 4 begint het te gieten. Dit blijkt geen reden om te pauzeren of te vertragen. Luttele minuten later ben ik zeiknat en helemaal bemodderd. Maar we gaan gewoon door. De afspanning die we knutsellen vervangt de oude die een week of 11 geleden afbrande. Net voor Kerstmis na bijna 9 maanden hitte en droogte was er hier een bushfire, de huizen verderop konden net worden gered, de omheining niet. Nadien kwam de regen, eventually, en nu is er in het groene landschap van die brand op 1 zwartgeblakerde boom na niets meer te bespeuren. . Tja, het kan verkeren. Enfin regen of niet we zetten palen Big Joe op kop. En wie ben ik om die man tegen te spreken. 64 naar t schijnt en 1 blok beton, man heeft die kerel armen, not the kind of person you want to end up in a barfight with, you just buy him a pint… or 10.

Om 0400 geven we er de brui aan en keren we terug naar euh “huis”. Zeiknat ben ik.

Om 0600 avondeten, zelden zo genoten van pasta met tonijn; jawadde. Na t eten ga ik in bed wat lezen en toen was het woensdag.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |