Australia 2010 travel blog


Moet ik nog vermelden wanneer ik opgestaan ben? Vandaag vertrekken we naar Goomeri, naar de trainingfarm. Ik pak m’n rugzak terug in, dit gaat om de één of andere reden altijd beter en beter, in die zin dat ik alles er compacter lijk in te krijgen. Hij lijkt ook minder te wegen.

Tegen 1030 arriveert de bus vertrekken we richting Gympie waar we nog 3 man, euh vrouw, oppikken.

Tegen 1230 zijn we in Goomeri waar we worden opgewacht door mensen van VisitOz. De eerste keer aldus dat er effectief iemand ons opwacht en er niet gewoon een briefje met instructies ons opwacht. Er is zelfs meer er wacht eten ons in “the olive and the grape”. Pastry met groentsels, een stuk brood met gesmolten kaas, eh zo’n stukskes kaas in een plastikske Ziz of zoiets en een stuk fruit. Pastry is met beef of kip. Beef ofcourse, eigenlijk is dit stoofvlees in een verpakking van deeg, beetje vergelijkbaar met vol au vent koekskes maar dan steviger, met meer smaak en met een solide koekskes deksel erop. Best wel lekker. Dat de Engelsen weinig of niets kennen van deftig eten enkel meesters zijn in degelijk ontbijt wist ik al dat ze de gewoonte hebben stukjes appel met zo’n Ziz kaas ding te eten is nieuw. Mijn is uiteraard al op en ik kan het dus niet proberen. Alleeupaah allen naar de winkel en proberen maar.

Volgt Na lunch volgt wat papierwerk, soort van wishlist en mini cv-ke. Kwestie dat ze weten wat voor jobke we willen. Snel een bankrekening openen en formulieren invullen. Ik merk op dat ze noch mezelf noch de reserve Belgen ingeschreven hebben in hun Medicare systeem. How protest! De brave menskes wisten niet dat sinds de President van Europa hier geweest is België een akkoord heef hierover. De 2 andere belgen gebaren van krommen haas en laten het maar voor wat het is. Geen Medicare voor hen. Waneer ze Engels proberen te spreken klinken ze trouwens als inwoners van Nouvion en vaste stamgasten van René.

Ik kan zelfs zeggen dat van dezenhoop mijn Engels veruit het best, zelfs de britten hebben met momenten een onverstaanbaar accent. Sommigen komen recht van een taalkamp of zoiets in Sydney of Melbourne. Amai m’n botten. Lieve kinderen misschien but they don’t understand half of what is said, zoals zal blijken wanneer er uitleg wordt gegeven.

Enfin, Madicare for Bert comming up by friday, ik ben zeer benieuwd!

Na het papierwerk steken we de straat over om nog meer plaatselijke middenstand te steunen. Boots, pants and shirts, that’s what we want. Botten, t is te zeggen werkschoenen, jodpurs (google maar nekeeer) en kousen, want kieken dat ik ben heb ik natuurlijk onvoldoende “dikke” kousen bij om in dergelijke schoen te dragen. Uiteraard kunnen ze me daar hier wel mee helpen. Ik schaf me trouwens op korte termijn nog echte cowboybotten aan denk ik, hier passen ze wel in het geheel vind ik. Verder wat werkhemden met lange mouwen, uiteraard met ruitjespatroon, een rood en een blauw, en een jeans. Een hoed hebben we gekregen bij aankoms in the grape and the olive. Lelijke en oncomfortabele hoed trouwens. Ik zal m’n Tilley wel dragen, tot ik me nen andere deftige aanschaf, kwestie van helemaal in te blenden.

Wanneer we terug zijn in the olive and the grape wordt de groep in 2 gesplitst. Ik ga samen met Martina, een Italiaanse, en Dzigbodi, een Afrikaanse Franse, naar de boerderij van Joe.

Meer over die 2 fienen later want dat wordt nen helen boterham vrees ik.

Joe is achterin de dertig denk ik, stevige kerel doch niet verdreven en en rijd met ne Landcruiser. Na een uurtje rijden zijn we in Widgee en draaien we van de hoofdweg af. “All you can see at your left hand is owned by my father Joe, everything at the right is mine” Gelukkig hebben ze koeien en moeten ze t gras ni afrijden. Fotos volgen asap. Joe & Joe das makkelijk te onthouden.

Wanneer we het euh erf zeker oprijden worden we opgewacht door een hond of 6. Geen idee welk merk, al lijkt er ene bijzonder hard op een oude hyena. We installeren ons en Joe stuurt ons over het erf, voortuin zou zou belachelijk klinken, een meter of 200 terug naar de straatkant om Joe, vader aldus, te ontmoeten. Hop hop, tussen paarden door naar de straat en het huis van Joe. Moeder, Diane komt ons tegemoet gewandelt, Joe is niet thuis. Maar we kunnen alvast de honden uitlatene niet de 6 van Joe die toch al gaan en staan waar ze willen, niet de 8 van Joe (andere Joe) maar om één of andere reden zitten er 3 van den één of den andere kerel die der nu ni is appart in een hok. Die dus. Snel een “ketting” inproviseren en we wandelen met de honden de weg af. Naast honden, koeien en paarden blijken er ook kamelen rond te lopen. Eigenlijk dromedarissen maar het lijkt alsof het Nederlands de enige taal is die een wezenlijk verschil maakt tussen die 2, ’t kan ook aan mij liggen though. Ze hebben in ieder geval maar één bult!

Douchen: 1 per dag en maximum 2 minuten. Alle water is regenwater en perioden van 10 maanden of meer zonder regen zijn geen uitzondering. Het aantall inches neerslag is dan ook hét gespreksonderwerp. Gsm bereik is nog minder dan in de Bossestraat. TV en internet gaan over de sateliet en zijn onderhevig aan wind. Om één of andere reden is het ook onmogelijk om met een “Europese” laptop verbinding te maken zonder Joe’s firewall neer te halen en een heleboel instellingen te verklooien, enfin dat is wat Joej verteld. Aldus geen intenet deze week.

Na het uitlaten van de honden blijken er ook 8 varkens te zijn die moeten gevoederd worden. Hierna is het tijd om onszelf te voederen: pompoen, sla, tomaten en uiteraard een groot stuk koe. Gezouten maiskoe rose gebakken njam

Niet veel later kruip ik in bed , haha en de dames snurken (ook).



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |